اشک شمع

                                                       شب وصل

فلک زین کجرویهایت نمی گـویم که برگردی         شب وصلست خواهم اندکی آهسته تــــرگردی

زمهــتاب رخش ویــرانه من روشنست امشب       اگر وقت طلوعت آید ای خورشید بـــــرگردی

پس ازعمریست امشب کوکب اقبال من طالـع        ترا ای شب نمی خواهم بوقت خودسحـرگردی

عجب نبود که جز روز قیامت پـرده نگشـــای        که ای صبح سعادت ازشب من باخــبر گردی

توای اخترشناس امشب توانی گفت گردون را       که بهر خاطرم برعکس شبهای دگــــر گردی

مــها امشب بجانان درد دل دارم مــــیا بیرون        که می ترسم خدنگ آه "فیضی" راسپرگردی

                                             پارسی

گل نیست، ماه نیست، دل مـاست پارســـی         غوغــــــای که، تـــــرنم دریاست پارســـی

از آفتاب معجـــــزه بــــر دوش می کـــشد          رو بر مراد روی به فــــــرداست پارســـی

از شــام تا به کاشغــر از ســـــند تا خجند          آییــــــنه دار عـــــــالـــم بـالاست پارســـی

تاریخ را، وثیقــــه ی ســـبز شکــــوه را           خــــون مـــن و کلام مــــــطلاست پارســـی

روح بزرگ و طبل خـــــراسانیان پــــاک           چـــتر شرف چـــراغ مسـیحاست پارســـی

تصــویر را، مغازلـــه را و تــــــــرانه را          جغـــرافیایی معـــــنوی مــــاست پارســـی

سر سخت درحماسه وهموار در ســــرود          پیدا بــود ازاین، که چــه زیباست پارســی

بانگ سپیده، عرصـه ی بیدار باش مـرد           پیغمــــبر هــــنر، ســخــــن راست پارســی

دنیا بگــــو باش، بزرگـــی بگـــــو بـرو            مــــارا فضیلتی است که مــاراست پارســـی   

                                         لطف نهانی

آشکارا  گشـــت  رازم، لطف  پنهانی بسست       ازگریبان شــعله سرزد، دامن افشانی بسست

هـــر نگاهی  گشته زنجیری وبر پای  دلست        چـــند  ازین دزدیده  دیدنها، نگهبا نی بسست

عقل راشورجنون زیر وزبر دارد اگــــــــــر          زیرلب دیگرچه میگوئی فسونخوانی بسست

طبع من گرمست وشرینی زبان مــــــیداردم         زهــــــرچشمی، ازتبسم شکر افشانی بسست

درخمار زهدحشکم، ساقی تردست کــــــــــو         خـــرقه ئی آلــــــوده سازم، پاکدامانی بسست

کعبه را در تیره گی دارد صفای باطــــــــنم           را دیــری پیش گــــیرم این مسلمانی بسست

سالکان، آخر ظهوری ره  بجایی مــــــــیبرد        محمل کـــوشش اگـــر گــردی بیابانی بسست

                                             عشق

کار ماعشق است ومارا بهــــــــرآن آورده اند        هرکسی را بهـــــر کـاری در جهان آورده اند

این هــمه افسانه گـزفــرهاد و مـجنون ساختند       شرح حال مــاست یک یک برزبان آورده اند

عاشقان راعشق اگرچون شمع میسوزدرواست      تا چـرا ســـــــوز نهان را بر زبان آورده اند

آن دو لعل لب که جان بخشـد چون آب حــیات         درسخن صد همچو عیسی را بجان آورده اند

در طــــریق عاشقی اهلی زکشتن عـــار نیست       خــوش برآ کامــروز ما را در میان آورده اند

                                          شکایت نامه

بی علاجم، حــرف درد وبند وا خواهم نوش           نیستم با خود، نمـــــــیدانم چها خواهم نوشت

این شـــــکایت نامۀ نا مــــهربانی های توس         آنـــچه دیدم از جــدای ها جـــدا خواهم نوشت

از زبان خامۀ نازت بدشـــــــنامی خوشـــــــم         غایتی دارد جفا تاکـــی دعـــــــا خواهم نوشت

از تف صحرای هجران در جـگر خونم نماند          وه براتِ گریه دیگــر برکـــــجا خواهم نوشت